بارون اروم و نم نم میاد. طول اون خیابون سرسبزو هزار دفعه میرمو میام و هوارو محکم میبلعمو به تو فکر می کنم... به تو که از این همه دور نفسم به نفست بسته است. به تو که در منی و با منی... باورت میشه بین یه ادم با خودش اقیانوسهاو دریاها فاصله باشه؟!!

هیچوقت باورم نمیشد که بشه اینطوری دلباخت و یکی شد... که حتی موقع دعواهامونم یک و نیمیم. به جون خودم ما هیچ وقت به دو نمی رسیم! هیچ وقت فکر نمی کردم که بشه ادم بوسه هاشو بده بدست باد و دیوانه وار باور داشته باشه که بعد از عبور از دشت و اقیانوس و جنگل و کویرو صحرا میرسه به اونی که باید برسه...  هیچ وقت فکر نمی کردم یه روزی اینقدر محکم بگم به هر قیمتی...

عزیزکم باور کن

من بکارت نداشتت رو به هر قیمتی خواهانم...